Met sokken in de sandalen

Super vriendelijke mensen in het hotelletje. We mochten maar ontbijten om half 9, want er zou mist zijn… gisteravond kwam het mevrouwtje dat ons bediende vragen wat we voor het ontbijt wilden: toastjes of iets anders (Spaans woord dat we niet begrepen), wij hebben op het onbekende gegokt, en dat bleek deze ochtend een mega stuk cake te zijn, lekker …. Trouwens, mijn visjes, ze noemde het forel, en vers gevangen, waren super lekker… Alles opgegeten en nog een derde visje bij gekregen!
Klimmen was ons eerste werk, 2,5 km stond er in Wims boekje, dat bleek er ongeveer 4, tot de Cebreiro 1300 meter hoog. Verstand op nul is het eigenlijk al lang niet meer :-)), het is stilaan een kwestie van een goeie techniek geworden! Mooie verre uitzichten daar, nog steeds koud, toen Wim zijn eerste sigaretje ging roken deze ochtend was het daar 8°… En we zaten nog eens 200 meter hoger…
Daarna ging het wat op en neer, bij Alto san Roque fotootjes genomen van een heel mooi Sint Jacobsbeeld, verder ook weer jasje uit, jasje aan, met nog een pittig klimmetje naar Alto do Poio, 1335 meter! Onderweg kwamen we steeds dezelfde fietsers tegen, waaronder 2 Spanjaarden die het stuur van mijn fiets bewonderden, en er ook zo een wilden kopen.
Leuke afdaling deze keer, 3 laagjes t-shirt, fleecetrui, lange broek, jasje tot boven dicht en helm op ( ja, Wim ook !!!). Langs een mooie effen asfaltweg, in het zonnetje, en niet zo koud, wel wat wind. Ik rijd opeens 62 km per uur, dan rem ik toch maar eens even…Marc zijn maximum snelheid? 67,5 km per uur. De bergen zijn mooi, al dat groen, beetje herfstbruin en rood.
Triacastela (mooie naam voor een dorpje!) thee gedronken ter afwisseling. Ik kan de jongens maar niet overtuigen om een café solo te vragen, zo een koffietje dat in 2 slokjes op is, zo lekker, zo Spaans. Ze houden het bij hun café Americano en zelfs con leche!!! (Marc, zegt Wim, hij niet!!!)
De lunch was in Sarria, aan een riviertje en met hondenpoep, niet zo'n leuke stad, rap eruit weg. Nog veel moeten klimmen… en een beetje dalen, en nu beland in Portomarín, in een megahotel (dat Santiago is toch ook een grote commerciële bedoening), met 2 comfortabele bedden en zo één opgevouwen bed, waarvan de manager zegde dat ik dat maar moest nemen, niet zo comfortabel, maar ik weeg het minst….
Pintje enz…