Last but not least

Gisterenavond heeft Wim zijn desserten symbolisch helemaal opgegeten... Kijk maar!

De nacht was niet zoooo fijn, als een clochard op straat wat proberen te slapen omdat ALLE hotels in een straal van 20 km volzet waren door één of andere conferentie. We waren daar met een negental mensen die allemaal niet wisten waar naartoe.

Maar onze reis eindigt in 1ste klas op de Thalys, met hapje en drankje, het verschil kan niet groter zijn!

't Was mooi!

Wim, Marc en Magda

We zijn er!

Al een hele poos, treintickets geregeld, hotelletje gevonden, straks nog ons fietsvervoer regelen.

De kathedraal hebben we al wel gezien, maar gaan we sebiet nog bezoeken.

Zondag terug thuis...

Magda

Bijna !!!!

,,Vanmorgen in de mist vertrokken, maar niet meer zo koud. Toch een fleecetrui aan, maar die gaat al na 10 minuten uit. Geen mist maar volop in de zon. We beginnen met een klim van 12 kilometer. Het eerste stukje heel steil, puf puf, maar al snel komen er ook minder steile stukjes. In Ventás de Narón lekker aan de koffie, een rustig plekje met Wifi en een aardige waard. We rijden door een dorpje met veel veeteelt, ik vind de lucht van koeienmest heerlijk. We rijden alledrie steeds makkelijker de bergen op. Mooie afdaling, ook dwars door Palas de Rei, dat ondanks de naam er heel saai uitziet. Wij peren door. Trouwens, ik heb nog nooit zoveel blaren/blijnen/cloches gezien als deze reis en mensen die kreupel lopen. 's Morgens als wij vertrekken, en zo'n 70 km later als wij een slaapplaats zoeken, dan loopt niemand meer normaal. Ziet er zielig uit. Maar goed, wij hebben geen blaren op onze kont, dus wij doen het beter. In Melide lunchen wij op een pleintje in de schaduw. Er valt daar veel te zien, zoals 2 jonge meiden die met een mini-rugzakje doen alsof ze de hele Camino wandelen en stevig staan  te stretchen. Haha. Volgens mij wandelen zij 5 km en zijn dan moe. Net na Melida gaan we van de 'grote' weg af en gaan we weer het platteland op. Prachtig  stukje van de route. Magda wordt zelfs geremd omdat er koeien oversteken. We komen na een pittige klim, 10% en meer in Arzúa aan om drie uur, 36 km van Santiago af. Wat te doen, daar een slaapplaats zoeken, of rijden we nog door? Het dilemma van de pelgrimfietser. Na informatie gevraagd bij een aardige caféhoudster, besluiten nog 18 km door te fietsen langs de 'grote baan'. Lekkere klimmetjes en aardige afdalinkjes. Magda verliest mij uit het oog door haar 2de hongerklopje van deze reis. Ondertussen stop ik bij elke mogelijke slaapplaats, maar alles 'completa'. Zo kom ik in O Pedrouzo aan. Na 3x bij pensions gevraagd te hebben, heb ik iets gevonden. Een mooie ruime kamer voor 3. Magda mag het middenbed. Lol. Tussen 2 SBS'ers. Na een voortreffelijke cena, deze keer geen Peregrino-menu, maar a la Carte, gaan wij heerlijk pitten. Morgen nog 20 km. We zijn er bijna !!!!!

Wim

(Weet er al iemand wat Wim bedoelt met SBS?) 

Met sokken in de sandalen

Super vriendelijke mensen in het hotelletje. We mochten maar ontbijten om half 9, want er zou mist zijn… gisteravond kwam het mevrouwtje dat ons bediende vragen wat we voor het ontbijt wilden: toastjes of iets anders (Spaans woord dat we niet begrepen), wij hebben op het onbekende gegokt, en dat bleek deze ochtend een mega stuk cake te zijn, lekker …. Trouwens, mijn visjes, ze noemde het forel, en vers gevangen, waren super lekker… Alles opgegeten en nog een derde visje bij gekregen!
Klimmen was ons eerste werk, 2,5 km stond er in Wims boekje, dat bleek er ongeveer 4, tot de Cebreiro 1300 meter hoog. Verstand op nul is het eigenlijk al lang niet meer :-)), het is stilaan een kwestie van een goeie techniek geworden! Mooie verre uitzichten daar, nog steeds koud, toen Wim zijn eerste sigaretje ging roken deze ochtend was het daar 8°… En we zaten nog eens 200 meter hoger…
Daarna ging het wat op en neer, bij Alto san Roque fotootjes genomen van een heel mooi Sint Jacobsbeeld, verder ook weer jasje uit, jasje aan, met nog een pittig klimmetje naar Alto do Poio, 1335 meter! Onderweg kwamen we steeds dezelfde fietsers tegen, waaronder 2 Spanjaarden die het stuur van mijn fiets bewonderden, en er ook zo een wilden kopen.
Leuke afdaling deze keer, 3 laagjes t-shirt, fleecetrui, lange broek, jasje tot boven dicht en helm op ( ja, Wim ook !!!). Langs een mooie effen asfaltweg, in het zonnetje, en niet zo koud, wel wat wind. Ik rijd opeens 62 km per uur, dan rem ik toch maar eens even…Marc zijn maximum snelheid? 67,5 km per uur. De bergen zijn mooi, al dat groen, beetje herfstbruin en rood.
Triacastela (mooie naam voor een dorpje!) thee gedronken ter afwisseling. Ik kan de jongens maar niet overtuigen om een café solo te vragen, zo een koffietje dat in 2 slokjes op is, zo lekker, zo Spaans. Ze houden het bij hun café Americano en zelfs con leche!!! (Marc, zegt Wim, hij niet!!!)
De lunch was in Sarria, aan een riviertje en met hondenpoep, niet zo'n leuke stad, rap eruit weg. Nog veel moeten klimmen… en een beetje dalen, en nu beland in Portomarín, in een megahotel (dat Santiago is toch ook een grote commerciële bedoening), met 2 comfortabele bedden en zo één opgevouwen bed, waarvan de manager zegde dat ik dat maar moest nemen, niet zo comfortabel, maar ik weeg het minst….
Pintje enz…

Dag 19, van 5 naar 35.

Vanmorgen om half zeven op. We wilden eens vroeg vertrekken op 1400 meter hoogte. Veel wandelaars zijn al op pad met hun lampjes. Wij weg om half acht. Jemig, wat is het koud, maar 5°. Fietskleding aan met fleecetrui en windbreker en, sorry, sokken in de sandalen. Maar eerst nog 100 hoogtemeters overbruggen naar het Cruz de Ferro op 1500 meter. Dan een afdaling van 15 km, KOUD !!!! En gevaarlijk. Erg snel ging het niet. Halverwege de afdaling al aan de koffie in Acebo, een klein smal dorpje met een soort klinkers. Dat fietst lekker. Beneden aangekomen in Ponferrada. Nog steeds koud. Burcht van de Tempeliers. Heel indrukwekkend. Al om half twaalf in Cacabelos na 45 km. Dat gaat lekker vlot. We wilden verder rijden, maar Marc rijdt in het enige nietje op de hele Camino dat met de scherpe punt omhoog ligt. Lekke achterband, hij moet Magda bellen om ons terug te laten komen want wij waren al weer en route. Kost ons, super- mecaniciens, een uur om het te herstellen. Dan maar gelijk een koffietje en een boccadillo, zeg maar half stokbrood, met chorizo en queso. Verder naar Villafranca del Bierzo. Dat ging gemakkelijk. Die stad uitkomen ging alleen maar goed door de GPS. Mijn beschrijving was niet te snappen. Dan, na een colaatje in een soort wegrestaurant, Magda koopt nog wat druiven en Reine Claude-pruimen, gaan we wat klimmen. Althans, dat dachten we. Blijkt de klim, naar 1100 meter, al te zijn begonnen. 16 Km lang en sommige stukken meer dan  10%. Dat is afzien bij 35°. Ook Magda en ik moeten een paar keer stoppen om op adem te komen. Wij rijden ongeveer 8x heen en weer onder de snelweg door die in het begin torenhoog boven ons uittornt. Maar wij komen steeds dichterbij. Eindelijk bij een stadje, Puente de Pedrafita. Eerste hotel (?) is gesloten. We rijden verder en Magda ziet op de gevel een bordje met bed, vork en mes en een koffiekopje.  Habitaciones ? Sì! Wij weer helemaal happy. Die klim van vandaag over die 16 km is, wat mij betreft, de zwaarste tot nu toe. Morgenochtend mogen we van de mevrouw hier pas om half negen ontbijten. Anders is het veel te koud op de fiets, slecht voor de beenspieren.We beginnen gelijk met een klim van 10% naar 1310 meter. Daar krijgen we het wel warm van.

Dag 18 vanuit Fonceban op 1400m hoogte

Brrrr.....heel frisjes bij ons vertrek vanmorgen, denk ongeveer 8 graden!

Maar de hemel zag helemaal blauw...en inderdaad het zou weer een prachtige dag worden!

Het begin was redelijk vlak. We reden veelal door een landschap gekenmerkt door maisvelden, kortgewiekte graanvelden en zowaar kwamen we hopplantages tegen....zal voor San Miguel zijn zeker.

Drie dingen vielen me op: het aantal wandelende pelgrims neemt elke dag toe, de velden worden via irrigatiekanalen en waterpompen besproeid en dan de prachtige vergezichten met de bergen die bijna het wolkendek raken!

We passeren weer heel wat kleine dorpjes via soms goede asfaltbanen, maar ook versleten asfaltbanen en grindwegen en waarschijnlijk door het vele dokkeren op deze wegen kwam het stuur van Magda haar fiets in een hele rare positie te staan. Met wat mankracht - Wim en Marc- kregen we het stuur terug in een goede positie. Dat was in Veguellina waar we dan ook en koffietje dronken.

En dan begint het: kleine klimmetjes worden lange hellingen. 

We passeren ook een grote stad: Astorga. We rijden er zachtjes door en staan soms even stil bij enkele bezienswaardigheden. Rond 1200u, tijdens een lange klim is het tijd om te picknicken. Er naderen 3 dames op een racefiets...en Wim herkent ze natuurlijk...hij had deze ladies uit de USA reeds in Roncevalles ontmoet!

El Ganso is onze volgende passage, maar om nadien Rabanal te bereiken dienen ook Magda en Wim een sterke inspanning te doen....steil, steil zeg. Vanuit Rabanal klimt de weg gestaag richting Fonceban en daar ben ik dan ongeveer een kwartiertje na Magda en Wim aangekomen op ongeveer 1400m hoogte. Hun vriendelijk voorstel om hier in een Albergue te overnachten heb ik dan ook zonder nadenken aanvaard. En zo zitten we dan in de zon, de was is ondertussen al bijna droog, aan een tafeltje met een zakje chips en een pintje, dit verslag te tokkelen op de iPad.

Morgen nog klimmen tot 1500 meter, het lijkt wel een peulschil!

Groetjes.

Marc

Dag 17 Hola en Buen Camino

Ledigos, Albergue, ontbijt? nada.... Een kop koffie of thee aan de bar, en wat droge koeken...

Koud deze ochtend, de tenen hebben daar het langst last van, 3 laagjes en een jasje, net genoeg.

Wij weer op pad, we naderen stilaan ons doel.

Hop naar Sahagun, thee en koffie en een lekkere koek en we kunnen er weeral tegen.

De route gaat mee met de wandelaars, langs een lange rechte, vlakke baan, met steeds meer pelgrims, wandelend en fietsend,  "hola" en "buen camino" !

't is niet meer echt warm vandaag, en daardoor zijn misschien de kleuren ook zo mooi... Roestbruine aarde, gele stoppelvelden, en verdroogd gras, als je in de verte kijkt zie je de roze-grijze wolken en de blauwe lucht en het grijs en blauwig van de bergen in elkaar overgaan. Heel mooi, alweer genieten.

En dat allemaal al makkelijk trappend, je hoeft helemaal geen moeite te doen. In mijn hoofd klinkt "le plat pays..." 

In Wim zijn gids staat dat je hier nog veel lemen huisjes ziet, die elk jaar nieuw laagje moeten krijgen, je ziet ze wel, maar stuk voor stuk vervallen, en wat ik op 't eind ook zag, huisjes onder de grond. Denk aan het dorp van de Hobbits, zoiets ongeveer, wel niet zo mooi...

"Oep nen ik en ne gij" hebben wij zo'n 60 km gefietst als we aan onze lunch toe zijn. Moet je ook eens proberen: stukje Spaans brood, met La Vache qui Rit-smeerkaas, en daarop 2 ansjovisjes, mmmm.

Leon dan, daar is alweer een kathedraal die de moeite waard moet zijn, mooi plein, gewoon stempel gehaald, er zijn ondertussen al zoveel kerken en kathedralen geweest. 

Voor en voorbij een stad is het altijd wat triestig, rommelige dorpjes, wat fabriekjes, vervallen huizen, fietsen langs drukke straten of een spoorweg, zo snel mogelijk daar vandaan.

Voorbij Leon zullen we wel eens vlug een slaapplaats vinden sè, het is nog vroeg in de namiddag, en dan moeten we morgen vroeg die stad niet meer uit, of dat denken we toch... Het ene kleine dorpje na het andere, zonder Albergue, of wat anders.... trappen maar, geduld, weer wat trappen, ah Villar de Mazarife, we botsen op een Albergue, vol.... Maar wat een geluk, om het hoekje is er nog één, met plaats voor ons!!! We hebben er vandaag bijna 108 km op zitten.

Tijd voor een douchke en dan is het eten klaar, zo lekker, een slaatje, gazpacho, paella en een heerlijk pannenkoekje. En dit moet je ook nog weten, voor slapen, avondmaal en morgenvroeg nog ontbijt betalen wij 21€ per persoon!

Magda