Dag 17 Hola en Buen Camino

Ledigos, Albergue, ontbijt? nada.... Een kop koffie of thee aan de bar, en wat droge koeken...

Koud deze ochtend, de tenen hebben daar het langst last van, 3 laagjes en een jasje, net genoeg.

Wij weer op pad, we naderen stilaan ons doel.

Hop naar Sahagun, thee en koffie en een lekkere koek en we kunnen er weeral tegen.

De route gaat mee met de wandelaars, langs een lange rechte, vlakke baan, met steeds meer pelgrims, wandelend en fietsend,  "hola" en "buen camino" !

't is niet meer echt warm vandaag, en daardoor zijn misschien de kleuren ook zo mooi... Roestbruine aarde, gele stoppelvelden, en verdroogd gras, als je in de verte kijkt zie je de roze-grijze wolken en de blauwe lucht en het grijs en blauwig van de bergen in elkaar overgaan. Heel mooi, alweer genieten.

En dat allemaal al makkelijk trappend, je hoeft helemaal geen moeite te doen. In mijn hoofd klinkt "le plat pays..." 

In Wim zijn gids staat dat je hier nog veel lemen huisjes ziet, die elk jaar nieuw laagje moeten krijgen, je ziet ze wel, maar stuk voor stuk vervallen, en wat ik op 't eind ook zag, huisjes onder de grond. Denk aan het dorp van de Hobbits, zoiets ongeveer, wel niet zo mooi...

"Oep nen ik en ne gij" hebben wij zo'n 60 km gefietst als we aan onze lunch toe zijn. Moet je ook eens proberen: stukje Spaans brood, met La Vache qui Rit-smeerkaas, en daarop 2 ansjovisjes, mmmm.

Leon dan, daar is alweer een kathedraal die de moeite waard moet zijn, mooi plein, gewoon stempel gehaald, er zijn ondertussen al zoveel kerken en kathedralen geweest. 

Voor en voorbij een stad is het altijd wat triestig, rommelige dorpjes, wat fabriekjes, vervallen huizen, fietsen langs drukke straten of een spoorweg, zo snel mogelijk daar vandaan.

Voorbij Leon zullen we wel eens vlug een slaapplaats vinden sè, het is nog vroeg in de namiddag, en dan moeten we morgen vroeg die stad niet meer uit, of dat denken we toch... Het ene kleine dorpje na het andere, zonder Albergue, of wat anders.... trappen maar, geduld, weer wat trappen, ah Villar de Mazarife, we botsen op een Albergue, vol.... Maar wat een geluk, om het hoekje is er nog één, met plaats voor ons!!! We hebben er vandaag bijna 108 km op zitten.

Tijd voor een douchke en dan is het eten klaar, zo lekker, een slaatje, gazpacho, paella en een heerlijk pannenkoekje. En dit moet je ook nog weten, voor slapen, avondmaal en morgenvroeg nog ontbijt betalen wij 21€ per persoon!

Magda