Last but not least

Gisterenavond heeft Wim zijn desserten symbolisch helemaal opgegeten... Kijk maar!

De nacht was niet zoooo fijn, als een clochard op straat wat proberen te slapen omdat ALLE hotels in een straal van 20 km volzet waren door één of andere conferentie. We waren daar met een negental mensen die allemaal niet wisten waar naartoe.

Maar onze reis eindigt in 1ste klas op de Thalys, met hapje en drankje, het verschil kan niet groter zijn!

't Was mooi!

Wim, Marc en Magda

We zijn er!

Al een hele poos, treintickets geregeld, hotelletje gevonden, straks nog ons fietsvervoer regelen.

De kathedraal hebben we al wel gezien, maar gaan we sebiet nog bezoeken.

Zondag terug thuis...

Magda

Bijna !!!!

,,Vanmorgen in de mist vertrokken, maar niet meer zo koud. Toch een fleecetrui aan, maar die gaat al na 10 minuten uit. Geen mist maar volop in de zon. We beginnen met een klim van 12 kilometer. Het eerste stukje heel steil, puf puf, maar al snel komen er ook minder steile stukjes. In Ventás de Narón lekker aan de koffie, een rustig plekje met Wifi en een aardige waard. We rijden door een dorpje met veel veeteelt, ik vind de lucht van koeienmest heerlijk. We rijden alledrie steeds makkelijker de bergen op. Mooie afdaling, ook dwars door Palas de Rei, dat ondanks de naam er heel saai uitziet. Wij peren door. Trouwens, ik heb nog nooit zoveel blaren/blijnen/cloches gezien als deze reis en mensen die kreupel lopen. 's Morgens als wij vertrekken, en zo'n 70 km later als wij een slaapplaats zoeken, dan loopt niemand meer normaal. Ziet er zielig uit. Maar goed, wij hebben geen blaren op onze kont, dus wij doen het beter. In Melide lunchen wij op een pleintje in de schaduw. Er valt daar veel te zien, zoals 2 jonge meiden die met een mini-rugzakje doen alsof ze de hele Camino wandelen en stevig staan  te stretchen. Haha. Volgens mij wandelen zij 5 km en zijn dan moe. Net na Melida gaan we van de 'grote' weg af en gaan we weer het platteland op. Prachtig  stukje van de route. Magda wordt zelfs geremd omdat er koeien oversteken. We komen na een pittige klim, 10% en meer in Arzúa aan om drie uur, 36 km van Santiago af. Wat te doen, daar een slaapplaats zoeken, of rijden we nog door? Het dilemma van de pelgrimfietser. Na informatie gevraagd bij een aardige caféhoudster, besluiten nog 18 km door te fietsen langs de 'grote baan'. Lekkere klimmetjes en aardige afdalinkjes. Magda verliest mij uit het oog door haar 2de hongerklopje van deze reis. Ondertussen stop ik bij elke mogelijke slaapplaats, maar alles 'completa'. Zo kom ik in O Pedrouzo aan. Na 3x bij pensions gevraagd te hebben, heb ik iets gevonden. Een mooie ruime kamer voor 3. Magda mag het middenbed. Lol. Tussen 2 SBS'ers. Na een voortreffelijke cena, deze keer geen Peregrino-menu, maar a la Carte, gaan wij heerlijk pitten. Morgen nog 20 km. We zijn er bijna !!!!!

Wim

(Weet er al iemand wat Wim bedoelt met SBS?) 

Met sokken in de sandalen

Super vriendelijke mensen in het hotelletje. We mochten maar ontbijten om half 9, want er zou mist zijn… gisteravond kwam het mevrouwtje dat ons bediende vragen wat we voor het ontbijt wilden: toastjes of iets anders (Spaans woord dat we niet begrepen), wij hebben op het onbekende gegokt, en dat bleek deze ochtend een mega stuk cake te zijn, lekker …. Trouwens, mijn visjes, ze noemde het forel, en vers gevangen, waren super lekker… Alles opgegeten en nog een derde visje bij gekregen!
Klimmen was ons eerste werk, 2,5 km stond er in Wims boekje, dat bleek er ongeveer 4, tot de Cebreiro 1300 meter hoog. Verstand op nul is het eigenlijk al lang niet meer :-)), het is stilaan een kwestie van een goeie techniek geworden! Mooie verre uitzichten daar, nog steeds koud, toen Wim zijn eerste sigaretje ging roken deze ochtend was het daar 8°… En we zaten nog eens 200 meter hoger…
Daarna ging het wat op en neer, bij Alto san Roque fotootjes genomen van een heel mooi Sint Jacobsbeeld, verder ook weer jasje uit, jasje aan, met nog een pittig klimmetje naar Alto do Poio, 1335 meter! Onderweg kwamen we steeds dezelfde fietsers tegen, waaronder 2 Spanjaarden die het stuur van mijn fiets bewonderden, en er ook zo een wilden kopen.
Leuke afdaling deze keer, 3 laagjes t-shirt, fleecetrui, lange broek, jasje tot boven dicht en helm op ( ja, Wim ook !!!). Langs een mooie effen asfaltweg, in het zonnetje, en niet zo koud, wel wat wind. Ik rijd opeens 62 km per uur, dan rem ik toch maar eens even…Marc zijn maximum snelheid? 67,5 km per uur. De bergen zijn mooi, al dat groen, beetje herfstbruin en rood.
Triacastela (mooie naam voor een dorpje!) thee gedronken ter afwisseling. Ik kan de jongens maar niet overtuigen om een café solo te vragen, zo een koffietje dat in 2 slokjes op is, zo lekker, zo Spaans. Ze houden het bij hun café Americano en zelfs con leche!!! (Marc, zegt Wim, hij niet!!!)
De lunch was in Sarria, aan een riviertje en met hondenpoep, niet zo'n leuke stad, rap eruit weg. Nog veel moeten klimmen… en een beetje dalen, en nu beland in Portomarín, in een megahotel (dat Santiago is toch ook een grote commerciële bedoening), met 2 comfortabele bedden en zo één opgevouwen bed, waarvan de manager zegde dat ik dat maar moest nemen, niet zo comfortabel, maar ik weeg het minst….
Pintje enz…

Dag 19, van 5 naar 35.

Vanmorgen om half zeven op. We wilden eens vroeg vertrekken op 1400 meter hoogte. Veel wandelaars zijn al op pad met hun lampjes. Wij weg om half acht. Jemig, wat is het koud, maar 5°. Fietskleding aan met fleecetrui en windbreker en, sorry, sokken in de sandalen. Maar eerst nog 100 hoogtemeters overbruggen naar het Cruz de Ferro op 1500 meter. Dan een afdaling van 15 km, KOUD !!!! En gevaarlijk. Erg snel ging het niet. Halverwege de afdaling al aan de koffie in Acebo, een klein smal dorpje met een soort klinkers. Dat fietst lekker. Beneden aangekomen in Ponferrada. Nog steeds koud. Burcht van de Tempeliers. Heel indrukwekkend. Al om half twaalf in Cacabelos na 45 km. Dat gaat lekker vlot. We wilden verder rijden, maar Marc rijdt in het enige nietje op de hele Camino dat met de scherpe punt omhoog ligt. Lekke achterband, hij moet Magda bellen om ons terug te laten komen want wij waren al weer en route. Kost ons, super- mecaniciens, een uur om het te herstellen. Dan maar gelijk een koffietje en een boccadillo, zeg maar half stokbrood, met chorizo en queso. Verder naar Villafranca del Bierzo. Dat ging gemakkelijk. Die stad uitkomen ging alleen maar goed door de GPS. Mijn beschrijving was niet te snappen. Dan, na een colaatje in een soort wegrestaurant, Magda koopt nog wat druiven en Reine Claude-pruimen, gaan we wat klimmen. Althans, dat dachten we. Blijkt de klim, naar 1100 meter, al te zijn begonnen. 16 Km lang en sommige stukken meer dan  10%. Dat is afzien bij 35°. Ook Magda en ik moeten een paar keer stoppen om op adem te komen. Wij rijden ongeveer 8x heen en weer onder de snelweg door die in het begin torenhoog boven ons uittornt. Maar wij komen steeds dichterbij. Eindelijk bij een stadje, Puente de Pedrafita. Eerste hotel (?) is gesloten. We rijden verder en Magda ziet op de gevel een bordje met bed, vork en mes en een koffiekopje.  Habitaciones ? Sì! Wij weer helemaal happy. Die klim van vandaag over die 16 km is, wat mij betreft, de zwaarste tot nu toe. Morgenochtend mogen we van de mevrouw hier pas om half negen ontbijten. Anders is het veel te koud op de fiets, slecht voor de beenspieren.We beginnen gelijk met een klim van 10% naar 1310 meter. Daar krijgen we het wel warm van.

Dag 18 vanuit Fonceban op 1400m hoogte

Brrrr.....heel frisjes bij ons vertrek vanmorgen, denk ongeveer 8 graden!

Maar de hemel zag helemaal blauw...en inderdaad het zou weer een prachtige dag worden!

Het begin was redelijk vlak. We reden veelal door een landschap gekenmerkt door maisvelden, kortgewiekte graanvelden en zowaar kwamen we hopplantages tegen....zal voor San Miguel zijn zeker.

Drie dingen vielen me op: het aantal wandelende pelgrims neemt elke dag toe, de velden worden via irrigatiekanalen en waterpompen besproeid en dan de prachtige vergezichten met de bergen die bijna het wolkendek raken!

We passeren weer heel wat kleine dorpjes via soms goede asfaltbanen, maar ook versleten asfaltbanen en grindwegen en waarschijnlijk door het vele dokkeren op deze wegen kwam het stuur van Magda haar fiets in een hele rare positie te staan. Met wat mankracht - Wim en Marc- kregen we het stuur terug in een goede positie. Dat was in Veguellina waar we dan ook en koffietje dronken.

En dan begint het: kleine klimmetjes worden lange hellingen. 

We passeren ook een grote stad: Astorga. We rijden er zachtjes door en staan soms even stil bij enkele bezienswaardigheden. Rond 1200u, tijdens een lange klim is het tijd om te picknicken. Er naderen 3 dames op een racefiets...en Wim herkent ze natuurlijk...hij had deze ladies uit de USA reeds in Roncevalles ontmoet!

El Ganso is onze volgende passage, maar om nadien Rabanal te bereiken dienen ook Magda en Wim een sterke inspanning te doen....steil, steil zeg. Vanuit Rabanal klimt de weg gestaag richting Fonceban en daar ben ik dan ongeveer een kwartiertje na Magda en Wim aangekomen op ongeveer 1400m hoogte. Hun vriendelijk voorstel om hier in een Albergue te overnachten heb ik dan ook zonder nadenken aanvaard. En zo zitten we dan in de zon, de was is ondertussen al bijna droog, aan een tafeltje met een zakje chips en een pintje, dit verslag te tokkelen op de iPad.

Morgen nog klimmen tot 1500 meter, het lijkt wel een peulschil!

Groetjes.

Marc

Dag 17 Hola en Buen Camino

Ledigos, Albergue, ontbijt? nada.... Een kop koffie of thee aan de bar, en wat droge koeken...

Koud deze ochtend, de tenen hebben daar het langst last van, 3 laagjes en een jasje, net genoeg.

Wij weer op pad, we naderen stilaan ons doel.

Hop naar Sahagun, thee en koffie en een lekkere koek en we kunnen er weeral tegen.

De route gaat mee met de wandelaars, langs een lange rechte, vlakke baan, met steeds meer pelgrims, wandelend en fietsend,  "hola" en "buen camino" !

't is niet meer echt warm vandaag, en daardoor zijn misschien de kleuren ook zo mooi... Roestbruine aarde, gele stoppelvelden, en verdroogd gras, als je in de verte kijkt zie je de roze-grijze wolken en de blauwe lucht en het grijs en blauwig van de bergen in elkaar overgaan. Heel mooi, alweer genieten.

En dat allemaal al makkelijk trappend, je hoeft helemaal geen moeite te doen. In mijn hoofd klinkt "le plat pays..." 

In Wim zijn gids staat dat je hier nog veel lemen huisjes ziet, die elk jaar nieuw laagje moeten krijgen, je ziet ze wel, maar stuk voor stuk vervallen, en wat ik op 't eind ook zag, huisjes onder de grond. Denk aan het dorp van de Hobbits, zoiets ongeveer, wel niet zo mooi...

"Oep nen ik en ne gij" hebben wij zo'n 60 km gefietst als we aan onze lunch toe zijn. Moet je ook eens proberen: stukje Spaans brood, met La Vache qui Rit-smeerkaas, en daarop 2 ansjovisjes, mmmm.

Leon dan, daar is alweer een kathedraal die de moeite waard moet zijn, mooi plein, gewoon stempel gehaald, er zijn ondertussen al zoveel kerken en kathedralen geweest. 

Voor en voorbij een stad is het altijd wat triestig, rommelige dorpjes, wat fabriekjes, vervallen huizen, fietsen langs drukke straten of een spoorweg, zo snel mogelijk daar vandaan.

Voorbij Leon zullen we wel eens vlug een slaapplaats vinden sè, het is nog vroeg in de namiddag, en dan moeten we morgen vroeg die stad niet meer uit, of dat denken we toch... Het ene kleine dorpje na het andere, zonder Albergue, of wat anders.... trappen maar, geduld, weer wat trappen, ah Villar de Mazarife, we botsen op een Albergue, vol.... Maar wat een geluk, om het hoekje is er nog één, met plaats voor ons!!! We hebben er vandaag bijna 108 km op zitten.

Tijd voor een douchke en dan is het eten klaar, zo lekker, een slaatje, gazpacho, paella en een heerlijk pannenkoekje. En dit moet je ook nog weten, voor slapen, avondmaal en morgenvroeg nog ontbijt betalen wij 21€ per persoon!

Magda

Dag 16

Om half acht wakker na een nacht vol feestgedruis in het verder doodse stadje Estépar. Het giet. Ik heb moeite om uit mijn bed te komen. Veel wijn gisteravond ( Magda en ik drinken samen 2 flessen rode wijn en Marc in z'n eentje een fles witte )) en het onweer buiten. Het ontbijt is buitengemeen karig, koffie of thee en een (dik) toastje met jam. Maar het kost ook geen drol. Wij om 9 uur op de fiets als het net droog is geworden. Maar nog wel koud. Al gauw klimmen dus jasje uit. Afdaling dus jasje aan. Dit herhaalt zich een paar keer. Na 27 km rijden we, zo lijkt het, dwars door een kerk. Het heet de Poort van Antón. 11 uur, koffie met een heerlijk half stokbroodje met ham, en de zon komt er doorheen in Castrojeriz. Het wordt warmer. Wij krijgen veel lange rechte stukken voor onze banden. En de wind in de rug. Het schiet lekker op. Verscholen in de kleuren van het landschap  rijden we door door dorpjes met verweerde huisjes en over een eeuwenoude brug (met verkeerslichten) over de Rio Pisuerga, lekkere naam, toch ? Even later het Canal de Castillio dat nog wordt gebruikt voor irrigatie van het land. Bij een sluis komt het water niet door de de sluisdeuren maar dwars door de stenen heen. We lunchen in Revenga de Campos  (weer zo'n lekkere naam ) weer op een pleintje. Bomenrijen in de verte duiden op de loop van riviertjes. Na Carrión de los Condes stuiten we op een 8 km , nee zelfs 12 km lang grindpad. Halverwege zie ik op de kaart dat er een alternatieve asfaltweg is die meer dan 6 km om is. We zetten gewoon door over de het grind. Om 5 uur in Ledigos bij een Albergue aangekomen. Het wordt dus slapen in een dormitorio. Douchen, de was doen en buiten hangen en aan de cerveza en Vino Tinto. (Marc aan de vino blanco).  Het is 7 uur en het wordt fris buiten, bovendien komt er onweer aan. Het giet nu buiten. Zelfs voor het toilet moet je door de regen. De was binnen aan de hanenbalken op de dormitorio. Beetje puzzelen en wachten op het avondeten ( "pas om 8 uur" ).met chips en apennootjes. Wim.

Dag 15 aangekomen in Estépar

Na een lekker ontbijt: licht gekookt eitje, bordje met 4 sneetjes brood (allemaal verschillend) en 4 soorten beleg, potje vers fruit vermengd met yoghurt, namen we afscheid van Paul onze gastheer. 

Nog even inkopen doen voor ons middagmaal en dan gezwind op de trappers duwen om Belorado te verlaten. En dat gezwind werd zwoegen want we rijden Tosantos voorbij en klimmen dan 4,5km lang tegen 5 procent tot op een hoogte van 990 meter. Maar het dient gezegd het uitzicht was wondermooi! We reden vele kleine dorpjes voorbij - zonder cafeetje - tot we uiteindelijk in San Juan de Ortega toch aan een kopje koffie geraken. We zien er veel wandelaars die zoals wij even bijtanken. Na een bezoek aan de kerk kruipen we weer op onze fiets om langsheen een woest heidelandschap weer verder naar het westen te rijden. 

We snellen dan verder richting Burgos, ook even langs een gevaarlijke hoofdbaan, soms tegen snelheden van wel 30km per uur. Op ongeveer 10 km voor Burgos nemen we onze lunchpauze..want het is nodig zegt Wim...we gaan een klimmetje doen van 14 %. Dan maar even van de fiets af en  te voet naar boven = ook zwoegen hoor! We rijden dan Burgos binnen doorheen een bos om dan op een heus fietspad te belanden dat ons recht hartje Burgos binnen loodst. Vlak voor de kathedraal drinken we op een pleintje nog een kopje koffie: Magda café solo=bodem koffie, Wim een Americano en ik café con leche. Nog een stempeltje halen bij de kathedraal (selfservice) en dan weer verder. We verlaten Burgos uiteraard via een steil klimmetje en rijden dan verder tot we uiteindelijk in Estépar aankomen. Dit was ooit een levendig dorpje maar door de aanleg van een nieuwe autoweg nu een beetje uitgestorven. We logeren in een hotel waar we seffens aan ons avondmaal beginnen.

Tot een volgende keer.

Marc

Dag 14 tok tok tok...

Als echte Spanjaarden hebben we vanmorgen in een bar ontbeten, en daarna hop de fiets op. De gps loodst ons de stad uit, richting Nájera, voor het eerst volgen we een tijdje de camino van de wandelaars, het begint langs een mooi pad, rond een stuwmeer, door een bosje, over grindpaadjes. Hier lopen en snelwandelen allemaal mensen, die hier wonen denk ik, lijkt wel een gezondheidsrage, is een beetje raar...

Dat caminopaadje was een eerste test voor onze conditie! Afstappen of niet? Ik ben koppig en doe het niet :-)  over dat wandelpaden fietsen was een beetje moeilijk ook, je moest oppassen dat je niet in de weg reed van de wandelaars, en de putten proberen te vermijden.

Net weg van dat paadje, en de weg op roept Wim "pech, pech", kettingkast kapot. Niet zo erg, gewoon eraf gehaald, wie maalt er nu om zo'n klein akkefietje.

Inkopen, brood, tomaat, banaan, in mijn beste Spaans, moet er voor zorgen dat de jongens hun energiepeil niet teveel zakt (haha). Bij Sotes nog even een hellinkje van 10% meegenomen.

Verder naar Najera langs de N 120, dat scheelt een paar klimmetjes denken we, en dat gaat goed. Dus om in Santo Domingo te komen, waar we een kip in een kathedraal willen zien, weer eens een stuk afsnijden en verder langs die N120.

Hier moet gezegd dat ze een A12 aan het aanleggen zijn, waar je met de fiets niet op mag, daar hebben we gisteren ook al rekening mee moeten houden...

Maar volgens de barman waar we koffie dronken was het "possibile" met de fiets over die N120.

Zo konden we sneller kilometers vreten! Helm op, fluoriserend hesje op mijn bagagedrager, en verstand op nul, trappen maar. 

NIET TE DOEN! VERSCHRIKKELIJK vond ik dat, dat komt omdat die A12 daar nog niet af is, al dat vrachtverkeer langs die N120... Kunnen jullie nog volgen? Op 't laatst hebben we zelfs zo'n 750 meter over de snelweg moeten rijden, tot de uitrit naar Sto Domingo.

Gelukkig was er toen de verademing, een rustig stadje, met een kip in een kathedraal! Voor verdere uitleg moet je maar eens googelen, Wim heeft ons het verhaaltje verteld. Weer zo'n hele gouden kapel in deze kerk, wat een rijkdom was dat in die tijd... Waar je de tickets kocht was het obligate toeristenwinkeltje, met hebbedingetjes zoals kippensleutelhangertjes bijvoorbeeld, niet gekocht.

Lekker Spaans brood gegeten, met lekkere Spaanse kaas en nog meer.

Vanavond zijn we dan in Belorado aangekomen, langs een lange rechte weg, niet te veel omhoog of omlaag, zover je kon kijken allemaal landbouw, veel stoppelvelden, ook wel wat tuinbouw, zoals SPAANSE Pepers. Mooi, leuk fietsen, en het ging vooruit.

En na deze dag met heel veel afwisseling zit ik hier op een terrasje, waar Wim en Marc even naar toe zijn weet ik niet, maar ze hebben voor mijn neus een glaasje witte wijn gezet, dus alles is goed.

We overnachten bij een Hollands-Nicaraguaans koppel, super gezellig huis, en hier op het terras stromen de pelgrims toe. Het leven is goed! En hier komt Marc met de tapa's! En er vallen nu dikke druppels, maar we zitten droog.

Dag 13

Amai zenne, dat was vroeg opstaan.  Na een nacht in een dormitorio, waar Magda met haar absoluut gehoor genoten heeft van een atonale symphonie (ik zou dat een kakofonie noemen), al voor 7 uur op want het ontbijt was van half zeven tot half acht. Dus zaten wij al om kwart voor acht op de fiets. Gisteravond met zo'n 20 bedevaartgangers / bedevaarders naar het plaatselijke restaurantje waar het eten inclusief flessen wijn €10 kostte. We zaten aan tafel met een Italiaan (een knappe vent, vond Magda ) drie Duitsers en een Braziliaanse. Vanmorgen vooral bergaf frisjes. In Puente la Reina een mooi oud pelgrimsbruggetje overgegaan. In Villatuerte koffie gedronken, al om kwart over tien. Heel vroeg voor ons. het zat daar vol zwaluwnesten en natuurlijk zwaluwen.Op weg naar Estella . Daar inkopen gedaan voor de lunch met giga-tomaten. De vrouw achter de toonbank kon 5 mensen tegelijk helpen. Na de Pyreneeën blijven de lange en steile hellingen nog steeds komen. Zal wel tot Santiago duren. Na een stevige helling om Estella uit te komen, wat zien wij op een pleintje ? Jawel, een Manneke Pis-beeldje. De Belgen vonden het maar een slap straaltje. Prostaat problemen ? Vandaag 75 km gereden. Het was weer boven de 30 graden met weinig schaduw. Heerlijk. Lunch op een pleintje met veel oude mensjes en veel vliegen in Los Arcos. Nog een koffietje, en naar het toilet in een ander barretje. Heel veel wandelende Santiago-gangers  onderweg gezien. Zelfs als zij naar beneden gaan moeten zij werken, wij doen dan niets, bijna niets. Aangekomen in Logrońo. Ben hier ongeveer 28 jaar geleden ook geweest,maar herken niets. Misschien komt dat herkennen morgen met die kip in de kerk. Zitten nu lekker te eten op een pleintje in de oude stad. Gewoon buiten in een T-shirtje en korte broek. GENIETEN. Wim. 

T - shirtje??? Marcelleke, zoals wij dat noemen....(Magda)

Dag 12 van Roncesvalles via Pamplona tot in Obanos

Om te beginnen een heerlijk ontbijt met o.a. tortilla, hesp, vers fruit enz. Fietsen klaar en beginnen met een afdaling altijd leuk! Maar na een afdaling heb je uiteraard weer een klimmetje, maar het tempo zat er goed in. We passeren enkele kleine dorpjes waar we tientallen, misschien wel honderden pelgrims zagen te voet op weg naar Santiago. Ik denk dat we er nog heel veel gaan zien. 

In het dorpje Erro begint er opnieuw een klim van 3 km tot op een hoogte van 801 meter. Magda en Wim reden wat voor me uit....maar blijkbaar ben ik hen ongemerkt voorbij gereden (ze haalden er geld uit de muur) en zo waar kwam ik eerst boven. Een heerlijk gevoel!!!

Nadien richting Pamplona, Magda nam ons sleeptouw kilometers lang tegen meer dan 20km per uur! Vrouwen het zwakke geslacht....vergeet het maar.

En dan Pamploma...het binnenrijden was heel mooi, mooi zicht op de stad, de kathedraal, twee zwembaden, veel groen...in de stad koffie gedronken, op zoek naar de kathedraal, vele kleine straatjes waar vermoedelijk de beroemde stierenloop plaats heeft, lunch in een park vlakbij de citadel. 

Wat moeite  om de stad uit te geraken...maar Magda en Wim vonden uiteindelijk weer de juiste route.

En dan in volle zon, zonder enige vorm van schaduw, richting Puente La Reina. We stoppen uiteindelijk na 80km in Obanos. Een heel steil klimmetje, zelfs M&W moesten van de fiets, midden in het dorp lag onze refugio. Slaapzaal met zeker wel 40  stapelbedden. Regels van de refugio: 22.00 licht uit, 06.30 tot 07.30 ontbijt, 08.00 iedereen buiten.

Ons avondmaal was een pelgrimsmaal: soort soep waar je doperwten kon indoen in combinatie met pasta, daarna vis met spek of kip met friet-niet te eten-, dessert verse meloen of watermeloen, wijn en water inbegrepen. 

Nog een afsluitertje en snel naar de slaapzaal, je weet wel 22.00u!!!

Marcus'

Dag 11 de 20 km

We zijn er geraakt! In Roncevalles!

Veel valt er over vandaag niet te vertellen. Verstand op nul en trappen maar. Saint Paul Pied de Port ligt op 163 meter. (Tussen haakjes, mijn fiets stond in de chambre d'hôte geparkeerd in de woonkamer tussen een hoop snuisterijen) Je zoekt het juiste trapritme, ademhaling regelen, de goeie versnelling. Dat is meestal de allerkleinste... Geen enkele keer kan je je benen eens ontspannen, want nooit gaat het naar beneden. Een keer of 3 gestopt om eens flink te drinken, het deed me erg denken aan de 20 km van Brussel... Op automatische piloot, niet vooruit of achteruit kijken.

Om 12.19 u kom ik boven op de Alto Ibañeta, na 27 km, op 1057 meter hoogte, er hangt een wolk, geen mooi uitzicht, een minuutje of 5 later is Wim er ook, samen met een Nederlands koppel uit Deurne (ned) dat ongeveer samen met ons fietst.

Met Marc hebben we telefonisch wat contact gehouden om hem aan te moedigen. Maar daarboven op die kale berg was het wel koud, zelfs met een warme broek en 2 truien, dus na een boterhammetje zijn wij alvast afgedaald naar Roncevalles, om al een slaapplaats voor de nacht te reserveren, en natuurlijk een koffietje drinken. 

't Is een beetje raar, de Pyreneeën,waar ik zo veel heb gewandeld, en nu ben ik hier met de fiets.

We zitten hier  op een terrasje, Marc in de douche, 't is een mooie namiddag, genieten van het zonnetje, het uitzicht aan de overkant. een weide met paarden, en de paarden hier hebben een koeienbel.

Tot de volgende!

Magda

Dag 10

Vanmorgen, het is zondag denk ik, na een uitgebreid ontbijt, de refugio keurig opgeruimd en wij weer op weg. Eerst de sleutel naar de epicerie brengen, een presentje afgeven bij die vriendelijke vrouw van gisteren. Onmiddellijk flink en lang klimmen, maar we hadden al het vermoeden dat het zo de hele dag zou zijn. En dat klopte. In Sorde  l'Abbaye een mozaiek bewonderd dat in de Middeleeuwen als vloerbedekking heeft gediend. prachtig.Soms zien we in de verte de contouren van de kanjers van de Pyreneeën. En wij nog zwoegen op een 9% klim van slechts 4 kilometer, morgen wordt het 20 km lang klimmen.Voor de kaartmeekijkers, Peyrehorade, Caresse (waar we kiezen voor de St. Jean Pied de Port variant), Labastide, St. Palais. Lunch in Aïcirits, zoals gewoonlijk op een bankje met stokbrood, komkommer, tomaatjes, worst en ham uit blik. Genieten !!!! De namen van de stadjes zijn vaak ook niet meer echt Frans maar Baskisch. Om 17.00 uur in Saint Jean Pied de Port. Wat een geweldige drukte na de rust van het fietsen op het platteland. Gelukkig vanmorgen gebeld voor een kamer. We slapen weer met drie op een kamer. dat wordt weer SBS !!! Mevrouw komt al naar ons toe in een overvol straatje binnen de Citadel. Een heel oud huis dat ruikt naar boenwas. We hebben "maar" 75 km gereden, maar soms het omawieltje nodig om op mijn gemak boven te komen.  Hier in de stad de Porte des Pélérins bewonderd.  Planning voor morgen is om zo'n 40 km te rijden naar Erro in Spanje. De route gaat dan tot boven de 1050 meter. Jammie !! Hee, behalve Martine heeft nog niemand uit Nederland gereageerd. Leest niemand onze blog ?

Wim

Dag 9 met aankomst in Cagnotte

Ontbijt op onze kamer in de refugio: brood, banaan, speculoos, smeerkaas en water!

En dan weer de fiets op voor een stukje vlakke etappe door wouden en soms wat landbouw vnl.mais.

In Omesse even halt voor een kopje koffie. Leuke herberg....herbergier in bloot bovenlijf zei dat we binnen 10 dagen in Santiago zouden zijn!

We halen snelheden van 23...24...25...en meer. Om 12.30u hadden we al 50 km afgehaspeld, gemiddeld 18,5km per uur. Middagmaal voor een 'Mairie' in de schaduw.....want we hadden weerom de ganse dag zon.

Tweemaal een route barrée : de eerste maal kon je met de fiets erlangs weliswaar met wat klauterwerk, de tweede maal was onze route helemaal verdwenen en lag er een kleine waterloop waar we onmogelijk over konden. Maar...we vonden toch een uitweg...via een werf, een veld en een privétuin bereikten we uiteindelijk toch onze route. 

Verder richting Dax. Bedoeling was om wat verder dan Dax te overnachten. In Pandelon nog even een colaatje en en orangina gedronken en zijn we beginnen telefoneren voor een slaapplaats: de baas was behulpzaam en we mochten zijn telefoon gebruiken...zeker een vijftal telefoontjes gedaan maar alles was volzet. Dan maar verder...we hadden 95km op de teller wanneer we in Cagnotte aankwamen. Een man was voor zijn huis aan zijn auto bezig...even stoppen en vragen om overnachtingsmogelijkheden. Zijn echtgenote kwam erbij staan met telefoon en iPad om ons te helpen...ontzettend lieve mensen. In eerste instantie ook geen slaapplaats te vinden...tot ze zei 'vous êtes des pélérins'? We zeiden 'oui' en toen was het geregeld...even de burgemeester bellen maar die was niet thuis, dan naar de plaatselijk kruidenierster...en die was verantwoordelijk voor een refugio!

Refugio bleek uiteindelijk een prachtig gelegen huisje of beter villaatje te zijn met alles erop en eraan. En voor de eerste maal gaan we zelf koken...nee dat is niet juist...Magda gaat koken. We zitten momenteel buiten in zonnetje en de amuses werden ons al voorgeschoteld...en terwijl ik maar lustig verder tokkel is Magda ons een pasta aan het bereiden. Wim en ik zijn ons al mentaal op de afwas aan het voorbereiden!

Onze was hangt al te drogen. En voor de rest van de avond gaan we lekker genieten.

Groetjes en tot de volgende keer.

Marc

Dag 8 de geur van hars en het getjirpt van de krekel

 Vandaag verlaten we de streek van de Grands Vins de Bordeaux et de Graves .

Rommelige dorpjes bij het vertrek uit Cadillac, wat je hier soms allemaal ziet… een auto in de tuin overwoekerd door gras, een kruiwagen met 2 autobanden,daarbovenop een kapotte autostoel, een kotje met scheefgezakt dak maar wel nog in gebruik, scheuren in de muren, kapotte ruiten met wat plakband opgelapt, tuintjes met dor gras, in 't midden enkel een blauw zwembadje.
Daarna de wouden (les fôrets zeggen ze hier) van de Landes, bomen, varens, heide en brem, Steven Spielberg zou er zo wat dinosaurussen neergezet hebben. 

In Guillos even iets vragen over de weg aan een mevrouw die me attent maakte op een paar ooievaars in een boom.
Na ons dagelijkse cafeīneshot neemt Marc het voortouw op de lange vlakke stukken en drijft de snelheid op tot makkelijk 24 à 25 km per uur, ik ga in het wieltje hangen …
Om 13 u hebben we al meer dan 50 km gefietst en zijn we in Moustey, waar ik St. Jacob eens omarm.
Na het middagmaal weer verder, je zou het eentonig kunnen noemen, veelal lange rechte stukken, de geur van hars en het getsjirp van de krekels. Maar ik vind het mooi, stukken woud, hele stukken die gekapt zijn en waar heide of varens groeien, vlindertjes fladderen rond de bloemen.

Af en toe zien we ook nog eens wat landbouw aan een kant van de weg, met enorme besproeiingstoestellen.
Labouheyre, rare namen hier, en hoe moet je zoiets uitspreken? stoppen voor een drankje, we zijn nu in Gascogne.
Hier vinden we een abri pour les pelerins, een meneer die lid is van het Franse genootschap houdt zich er mee bezig, wij hebben de plaatselijke gite voor ons helemaal alleen. De jongens zijn nu aan 't douchen, en ik heb een kamertje voor mezelf, geen oordoppen vannacht :-)
Magda

Dag 7

Dag 7.

Na een boerenontbijt in de boerderij, samen met medepelgrims per fiets uit Overijse (vlakbij Brussel), en conversatie met de boer die blij is met al die Engelsen die hier komen wonen, vertrokken we van onze niet al te schone stacaravan naar het dorpje Aulaye voor lunchinkopen. Prachtige fietsdag, beetje koeltjes in de ochtend en lekker warm de rest van de dag. De hellingen soms wat steiler, maar zeker langer. Het landschap begint te veranderen, geen geoogste korenvelden meer maar heel veel druiven, St. Emilion etc. Elke boerderij met een wijngaard heet hier chateau. Een lunch op een mooi speciaal aangelegd picnickplekje achter een kerk bij het Chateau Monbadon. Het plaatsje St. Emilion, heel mooi maar ook heel toeristisch.Wij zijn er doorheen gelopen nadat Magda van een bitse politieagente op haar donder kreeg dat ze tegen de rijrichting in fietste.  Geef ons maar het platteland. In Monbadon voor het laatst onze medepelgrims uit Overijse gezien.  Vandaag zo'n 90 km gefietst.  Pyreneeën, wij komen eraan !!! Wij zijn doorgereden tot Cadillac, aan de Garonne. Dat was ook ons dagdoel. Hier in een hotelletje. Net lekker gegeten (ik gamba's) in een oud deel van het stadje. Het is half tien, we gaan zo pitten. Wim. O nee, we gaan bij de buurman van het hotel waar alles al donker is( dan denk aan Brabant want daar brandt nog licht )nog wat drinken, een paar French coffeetjes,zo wordt het ineens tegen elven voordat we gaan slapen. Volgens de routebeschrijving een lichte rit morgen.

Dag 6 trip van Dirac naar Saint Aulaye

Na een heerlijk avondmaal volgde een verkwikkende nachtrust...iedereen heeft heerlijk geslapen!

Vanmorgen  dan een stevig ontbijt met o.a. eitjes, lekkere hesp, croissants enz. Goed eten want we moeten veel klimmen vandaag zei Magda! 

Fietsen gepakt en wij weg, onmiddellijk een klimmetje naar het dorpje Dirac waar we proviand gingen aankopen! Magda en Wim voorop zoals gewoonlijk en Marc wat achterop.......op zoek naar een winkeltje maar die bleek er niet te zijn. M & W al verder en Marc maar dorpje verkennen. 

Telefoon...Magda aan de lijn...Marc we zitten al boven op de berg!

Beetje verder terug samen op pad.

We reden door Ronsenac, ook geen proviand te vinden...dan maar even de route verlaten naar Villebois-Lavalette waar er wel winkels waren. Een aardige vestingstad met burcht! Koffietje gedronken en inkopen gedaan. Via de D17 reden we richting Aubeterre-sur-Drone. Heuveltje op en heuveltje af, die van Erica waren er niets tegen! Aubeterre heeft wat met Saint Jacques: vooreerst een volledig in de rotsen uitgehouwen kerk uit de 12e eeuw,20 meter hoog ! Weeral een mooie stempel in ons boekje. Door nauwe straatjes en steil omhoog naar de St.Jacobskerk in de gelijknamige Rue St.Jacques. 

Fotootje maken en weer op weg.

Nog wat op de trappers duwen richting Aulaye. Pittoresk dorpje aan de oever van de Dronne. Op de eerste camping geen plaats, op de tweede wel...een stacaravan bij een boerderij. Dagelijks biertje, een douche nemen en dan naar het dorpje wat eten.

Morgen willen we in Cadillac geraken...als we voorbij St.Emilion geraken tenminste!

Leuke anekdote: in Ronsenac is er een wensbron alwaar we een Nieuw-Zeelander tegenkwamen die ook nederlands kon praten. En nu maar hopen dat onze wensen uitkomen!

Slaap lekker.

Marc

Dag 5 met... 1,2,3,4,5,6,zeven, zo gaat het goed, zo gaat het beter, nog ene kilometer

We vertrekken langs mooie heel rustige weggetjes, t' is nevelig, het groen, geel en bruin dicht bij, in de verte is alles in grijstinten, Monet zou het hier ook wel goed gevonden hebben… De herfst is niet meer veraf...

Ik hoop mooie fotootjes gemaakt te hebben. 

28 km in 1 u en 28 min, dat ging lekker zoals Wim dat zegt.
In Charroux even gestopt, er is daar een overblijfsel van een abdij, en één van die mooie grote houten markthallen. Tijd voor een koffie.
Ondertussen is de zon al lang door de wolkjes gepriemd, veel zonnebloemen, zwaar met het kopje naar beneden, een heerlijk temperatuurtje, windje in de rug. Glooiend, noemen ze het landschap hier in het boekje, we mogen soms lang en snel naar beneden rijden, maar niet na eerst een flinke inspanning gedaan te hebben. Maar ach, we zijn ondertussen al goed getraind ! 
Middagmaal: gewone boterhammetjes dit keer, met krab op een fond van kruidenkaas, met een garnituur van tomaat en komkommer (met zout).
En weer terug op de fiets, onze benen vragen erom.
Ons doel: Angoulême, of eigenlijk net niet, we willen liever niet door de stad met al dat drukke verkeer, wij zijn de vrijheid en de stilte nu gewend …
Er is een Chambre d'Hote iets voorbij de stad, wij daar naartoe, moeten we wel een stuk langs een hele drukke baan, af onze route. Op en neer zo gaat het, aangekomen in Dignac kijkt Wim nog eens in het boekje… Verdorie, 2 lettertjes verkeerd gelezen !?!?!?! Wij moeten in Dirac zijn, gewoon OP onze route. En op onze teller staat nu al 109 km zeg. 
Eerst een cola, daarna weer terug langs die baan, en we zijn er nu, heerlijk rustig, een balzaal van een kamer, mooie badkamer, en de gastvrouw maakt ons nog een Table d'Hote, met een wijntje van het huis erbij, wat wil een mens nog meer?
Totaal aantal km op mijn teller? 115,15. Aantal uren op mijn fiets ? 6 u 37 min.
Magda

Dag 4 Dangé-St.Romain naar Gencay 91km

Dit bericht wordt getypt, in de zon op een terrasje van een hotelletje in Gencay. Dit zal onze slaapplaats worden: een driepersoonskamer op het gelijkvloers!

Wat hebben we vandaag zoal meegemaakt?

Na een heerlijk ontbijt met o.a. verse meloen en mirabellen, een tiental verschillende en zelfgemaakte soorten confituur enz. zegden we adieu aan de eigenaars van onze mooie verblijfplaats.

Wim had een klein probleempje aan zijn fiets...op onze route kwamen we door Chatellerault en daar was een Decathlon.....probleempje opgelost, nieuwe pedalen, onze kettingen gesmeerd. De Lidl was vlak in de buurt, inkopen gedaan en hups wij weer weg. 

De ganse dag wat bewolkt, wat zon en vooral een beetje wind meestal in ons voordeel.

Parcours: licht heuvelachtig, af en toe een lange klim met stukjes van 5 tot 10 percent.

Mooie streek, prachtige vergezichten, veel waterpartijen enz.

Bekende steden onderweg: Chatellerault , rond Poitiers gereden. De streek: Poitou - Charentes voor de kenners....het begin van Zuid-Frankrijk!

Maar wonder boven wonder alles ging vlot -  gemiddelde van 17km per uur!

Picknick en vieruurtje telkens in een klein dorpje op een pleintje onder de kerktoren.

Morgen richting Angoulème.

Groetjes.

Marc

Dag drie met z'n drieën

Dag drie met z'n drieën,

Na een prima avondje op het terras met gloeiend hete Irish Coffee (Magda was al naar bed), een goede nachtrust en een goed ontbijt, vertrokken we vanmorgen vanuit een kletsnat en koud Tours. Deze keer vlot de stad uitgekomen, maar wat regende het hard. Waren we net op weg, was Magda haar kilometerteller weg. Wij terug naar het hotel, onder haar bed zelfs gekeken. Zat het gewoon in haar stuurtasje. Dus weer de regen in. Route barrée. Nat samen op de kaart een route uitzoeken,want deviation wordt maar een keer aangegeven, zoek de rest maar uit. In Veigne heeft Magda buiten in de rij moeten staan voor brood. Het laatste brood, de mensen achter haar kregen brood van gisteren. Tegen half een werd het droog en hebben we bij bijenkorven geluncht met komkommer, kruidenkaas en worst. Heerlijk !! Veel schijnbaar verwaarloosde boerderijen gezien maar ze zijn nog in vol bedrijf. Al het graan is van het land, en de stapels stro staan 5 a 6 meter hoog. Veel zonnebloemvelden die klaar waren om geoogst te worden maar ook veel die nog in volle bloei stonden. De eerste wijngaarden zijn er ook al. Weer een route barrée. Nu 6 km omrijden, maar speciaal voor de St. Jacques fietsers heel goed aangegeven. In de deviation de steilste klim tot nu toe. Ook ik met mijn omatandwiel naar boven. Hier dient te worden vermeld dat Magda als eerste bovenkwam. Nu komt de zon erbij en wordt het ineens weer lekker warm. In het dorpje Pussigny een tentoonstelling van schilderijen in de buitenlucht.  Er zitten er hele mooie bij. Zie foto's. We rijden door naar Dange St. Romain waar wel drie B&B's zijn. Bij de eerste is niemand thuis, de tweede is vol en de derde is op vakantie. Bij een Auberge gevraagd en de vrouw des Auberges belt voor ons. Even later wordt er teruggebeld en wij kunnen daar terecht. Sjieke bedoening en aardige gastvrouw en gastheer. Nu in het plaatsje Kebab aan het eten. Dit sluit ik af met een espresso en kejakkie. Dadelijk nog wel terugfietsen, heuvel op. Wim.

Dag 2 met z'n 3en De Wind bis

Deze morgen mooi op tijd vertrokken in Freteval, en de eerste 20 km gaat dat heel vlotjes!  maar daarna steekt de westenwind de kop op en gaat het meestal niet sneller dan 12 à 13 km per uur… Met af en toe een kort maar heel pittig klimmetje… 14 u zijn we in Chaeau Renault
Er verschijnen wat regendruppeltjes, maar dat deert ons niet, wij fietsen verder. Ons doel voor vanavond is Tours, de jeugdherberg, gaat dat nog wel lukken? 
We denken van wel, drinken nog eens naar goede gewoonte een lekker koffietje, en vooruit maar weer.
Maar de weergoden zijn ons toch niet de hele dag gunstig gezind, we moeten toch ongeveer zo'n half uurtje schuilen voor een wolkbreuk.
Tours komt bijna in zicht, nog een goeie 10 km (rekbaar begrip :-) ), en ja het lukt, over een mooie hangbrug rijden we richting kerk. Terwijl Wim en ik de weg vragen naar de jeugdherberg steekt Marc ons stiekem voorbij, om dan op het plein aan de kerk te roepen : “eindelijk!"

De weggetjes waren weer heel rustig, de vertrouwde stoppelvelden maken stilaan plaats voor iets anders : wijn, we rijden door de streek van de Vouvray, en de rivier "Brenne" was alom tegenwoordig.
In Vendome hebben we een mooie stempel gehaald van de Chapelle Saint Jacques, en hier in Tours hielp een mevrouwtje ons aan eentje, met een gezellig babbeltje erbij.
Tours is een levendige stad, alleen bestaat de jeugdherberg niet meer, hotelletje gezocht, en ik zit hier nu rustig op mijn klein kamertje voor onder de nokbalken  het dagverhaal te typen, Marc en Wim stellen hun nachtje samen in een “twijfelaar” nog wat uit, die zijn er nog eentje gaan drinken…

Dag 1 met z'n 3en

Rit van Chartres naar Freteval: 93,63km

In de jeugdherberg in Chartres hebben we goed geslapen....oordoppen moesten aan, wekker ging te vroeg af maar voor de rest alles ok. Ontbijt een beetje mager.

Onze fietsen bepakken en we waren vertrokken voor een redelijk vlakke etappe....zei Wim!! Maar ondertussen weet ik al wat Wim bedoelt! Het eerste deel was redelijk vlak, nadien licht glooiend gekruid met enkele pittige klimmetjes en het laatste deel was terug vlak. Temperatuur : 30 à 35 graden onder een brandende zon. 

Onderweg gezien : kastelen en chateaus, mooie bruggen en ponts, donjon en damjans.

Plaatsnamen: Bonneval , Chateaudun.

Middagmaal: gastvrouw Magda. Slaatje van komkommer, tomaten en appel gekruid met zwetende worst en smeerkaas gepresenteerd op een sneetje pain complet. Dit alles op een romantisch plekje: een pas afgedaan tarweveld zonder een plekje schaduw.

Magda en Wim waren onderweg onder de indruk van een gecontroleerde brand waarbij ze de akkers weer vruchtbaar maken.

En tot slot het vinden van en slaapplaats :  getelefoneerd naar een chateau...er was nog plaats...maar waar liggen chateaus meestal....inderdaad boven op een berg. Op weg daarheen reden we voorbij een   Auberge maar daar was geen plaats meer...maar op een nabij gelegen camping bleek nog een staancaravan vrij....en daar zit ik nu dit berichtje te typen.

O ja deze namiddag nog een hongerklopje gekregen maar nootjes van Magda en wat isostardrank en een tartelette van mirabellen hielpen me er door.

Morgen rijden we naar Tours en dan is ons eerste boekje gedaan.

Groetjes en slaapwel.

Marc

Dag 6 de wind

Is lief voor me... Gisteren nam hij een dagje vrij,vandaag waait hij uit het oosten, de route gaat zuidwest-waarts!

Het landschap is helemaal anders dan gisteren, kleinere stukjes landbouw, wat bosjes, paarden, koeien, ezeltjes, en de dorpen liggen dichter bij elkaar. Zijn ook groter en de huizen zien er wat duurder uit.

Om 14.40 ben ik in Maintenon, waar een mooi kasteel staat, en daar zouden ook resten van een aquaduct te vinden zijn. 'k Zit even te genieten op een terrasje, met un Perrier, wat kunnen die Fransen toch tetteren....

Om 3 u tel van Nicole, afgesproken aan de jeugdherberg, en voilà, hier zijn we! Magda

Om 4 uur was Magda ook bij de Auberge de Jeunesse in Chartres. Een fijn weerzien. Nicole en Guy , die ons per auto hier gebracht hebben, zijn terug naar Antwerpen. Wij zijn gedrieën de stad ingelopen en eerst een paar pinten. Komen we te praten met Nederlanders, blijken zij familie van mij te zijn uit Schiedam. It's a small world. Lekker wat gegeten op een oud pleintje en dadelijk het bed opzoeken. Morgen de eerste fietsdag voor Marc en mij. Benieuwd of we Magda kunnen bijhouden. Lol.

Wim

Dag 5 "en we gingen me ne zucht"

Eigenlijk tot hiertoe de minst interessante dag... Ofwel langs een drukke baan waar hard gereden werd door auto's en vrachtwagens ( jaja dochtertjes, 'k heb mijn helm opgezet), ofwel op smalle baantjes tussen eindeloos grote landbouwvelden waar je niemand tegenkwam, behalve ...

Opeens zat er op een paal een roofvogel, misschien een buizerd, of een valk, op 20 meter van me vandaan! Ik ben rustig gestopt, en probeerde met telepathie te vragen of ik fototje mocht nemen, maar de vogel vloog weg... Spijtig...

En wat verder vloog er niet zover van waar ik was een Zeppelin...

Om een uur of 3 begon ik maar eens te telefoneren om een adresje te vinden om te slapen, zoveel zijn er hier niet, maar ofwel was het nummer fout, ofwel namen ze niet op, of ze waren met vakantie. Uiteindelijk iets gevonden na 111 km van Compiegne, ik was wel een heel klein beetje kapot.

Hier moet je ook al eens op je tanden bijten bij de klimmetjes, 5%, 7%, ook wel eens 10, maar dan gelukkig niet zo lang. 

Maar ik denk dat de maker van de gpsroute de fietsers toch wel eens wilde foppen... Was het nu bij Epineuse of bij Ste Geneviève, stuurde die me een hoekje om naar een bosje, dat werd een rommelig padje dat zo steil werd dat ik moest afstappen, zelfs te voet die fiets duwen was erg. En opeens lag er een halve boom over de weg, met wat moeite ben ik daar toch over geraakt... Op 't eind was dat weggetje afgezet met grote stenen en kwam ik op een glad baantje terecht, waarvan ik denk dat dat rond dat bosje liep....

Maar mijn hotelletje vanavond maakt alles goed! Ik ben in Rueil, heb een romantisch kamertje, lekker Portugees gegeten, er zitten hier ook Portugese arbeiders aan de bar, die metveel stemverheffingen praten, en roken maar dat kan mij nu eens niet schelen se.

' k Zal goed slapen, en Marc en Wim, tot morgen in Chartres? 

Dag 4 kathedralendag

Gisteren rond 9 u weer vertrokken. Het landschap is wat je glooiend noemt denk ik. Mijn fiets en mijn benen zijn goeie vrienden! Ik haast me niet, en toch gaat het goed vooruit. Je fietst van dorpje naar dorpje, weinig volk op straat, langs klavervelden, stoppelvelden, af en toe een strookje bomen. De hellingen gaan goed, af en toe flink op de trappers, maar als beloning krijg je dan soms een mooie rechte afdaling, max snelheid 51,6 km per uur! Mooi meertje gezien vol waterlelies.  Waar een visser me dit meegaf: a la retraite il faut passer son temps, madame :-) , een paar roofvogels, reigers bij het water, zelfs een wezeltje denk ik... mooie wolken altijd. Rond half 1 was ik in Cambrai, saaie stad eigenlijk, boterhammetje gegeten en verder. 

Steeds maar het kanaal van St. Quentin overstekend, toch op de kaart, maar waar je niets van ziet omdat het onder de heuvels ligt!!! Realisatie van meneer Napoleon. Rond 3 u in Gouy, bij het bronnetje van de Schelde, mooi... En wij maar in de lagere school uithebt hoofd leren: de Schelde ontspringt in St. Quentin, niet waar dus.

En op naar St. Quentin, waar Rosette en Paul hun camper op de camping municipal hadden gezet, voor de jeugdherberg moest je niet reserveren hadden ze gezegd, tot ik daar rond 5 u aankwam en die helemaal afgehuurd was door een of andere voetbalploeg.... Maar als een echte pelgrim kreeg ik daar van 2 fantastisch lieve vrienden een gratis avondmaal, overnachting, lekker ontbijt, in een piepklein chambre d'hoteke op 4 wielen..... Bedankt

Eerst naar de kathedraal van St. Quentin vanmorgen, en daarna op weg, maar door dat rondrijden in de stad was ik mijn gevoel voor richting wat kwijt. Gelukkig was er het gpsje dat me weer in de juiste richting stuurde!

Mooie weg langs allerlei  charmante bruggetjes, meestal oud en vaak ook wat versleten tot in Noyon, daar staat een indrukwekkende kathedraal. Wat een complex moet dat vroeger geweest zijn... Ik ontmoette er een Engelse jonge gast die ook al fietsend onderweg was, maar door pijn aan zijn knie via Parijs terug naar huis ging, spijtig zoiets.

Heb daar rustig aan een bar een koffietje zitten drinken, en mijn dagboek wat bijgewerkt, en genoten. Maar dat doe ik eigenlijk de hele dag, fietsen, kijken, luisteren, zo stil is het hier soms, niet altijd dat geruis van E40, ring rond Antwerpen, Kapelse steenweg of zo, ik reis en ik ben blij!

Vanavond slaap ik als een echte in de gite des pelerins in Compiegne, hier is "pas une cathedrale, madame c'est une eglise, l'eglise St. Jacques"

Dag 2 ik slaap in Frankrijk!

Om 14.15 aan de kathedraal van Doornik....

Heb in de voormiddag erg genoten van de malse zomerregen....

Charmante chambree d hote gevonden in Rumegies.