Dag 16

Om half acht wakker na een nacht vol feestgedruis in het verder doodse stadje Estépar. Het giet. Ik heb moeite om uit mijn bed te komen. Veel wijn gisteravond ( Magda en ik drinken samen 2 flessen rode wijn en Marc in z'n eentje een fles witte )) en het onweer buiten. Het ontbijt is buitengemeen karig, koffie of thee en een (dik) toastje met jam. Maar het kost ook geen drol. Wij om 9 uur op de fiets als het net droog is geworden. Maar nog wel koud. Al gauw klimmen dus jasje uit. Afdaling dus jasje aan. Dit herhaalt zich een paar keer. Na 27 km rijden we, zo lijkt het, dwars door een kerk. Het heet de Poort van Antón. 11 uur, koffie met een heerlijk half stokbroodje met ham, en de zon komt er doorheen in Castrojeriz. Het wordt warmer. Wij krijgen veel lange rechte stukken voor onze banden. En de wind in de rug. Het schiet lekker op. Verscholen in de kleuren van het landschap  rijden we door door dorpjes met verweerde huisjes en over een eeuwenoude brug (met verkeerslichten) over de Rio Pisuerga, lekkere naam, toch ? Even later het Canal de Castillio dat nog wordt gebruikt voor irrigatie van het land. Bij een sluis komt het water niet door de de sluisdeuren maar dwars door de stenen heen. We lunchen in Revenga de Campos  (weer zo'n lekkere naam ) weer op een pleintje. Bomenrijen in de verte duiden op de loop van riviertjes. Na Carrión de los Condes stuiten we op een 8 km , nee zelfs 12 km lang grindpad. Halverwege zie ik op de kaart dat er een alternatieve asfaltweg is die meer dan 6 km om is. We zetten gewoon door over de het grind. Om 5 uur in Ledigos bij een Albergue aangekomen. Het wordt dus slapen in een dormitorio. Douchen, de was doen en buiten hangen en aan de cerveza en Vino Tinto. (Marc aan de vino blanco).  Het is 7 uur en het wordt fris buiten, bovendien komt er onweer aan. Het giet nu buiten. Zelfs voor het toilet moet je door de regen. De was binnen aan de hanenbalken op de dormitorio. Beetje puzzelen en wachten op het avondeten ( "pas om 8 uur" ).met chips en apennootjes. Wim.

Dag 15 aangekomen in Estépar

Na een lekker ontbijt: licht gekookt eitje, bordje met 4 sneetjes brood (allemaal verschillend) en 4 soorten beleg, potje vers fruit vermengd met yoghurt, namen we afscheid van Paul onze gastheer. 

Nog even inkopen doen voor ons middagmaal en dan gezwind op de trappers duwen om Belorado te verlaten. En dat gezwind werd zwoegen want we rijden Tosantos voorbij en klimmen dan 4,5km lang tegen 5 procent tot op een hoogte van 990 meter. Maar het dient gezegd het uitzicht was wondermooi! We reden vele kleine dorpjes voorbij - zonder cafeetje - tot we uiteindelijk in San Juan de Ortega toch aan een kopje koffie geraken. We zien er veel wandelaars die zoals wij even bijtanken. Na een bezoek aan de kerk kruipen we weer op onze fiets om langsheen een woest heidelandschap weer verder naar het westen te rijden. 

We snellen dan verder richting Burgos, ook even langs een gevaarlijke hoofdbaan, soms tegen snelheden van wel 30km per uur. Op ongeveer 10 km voor Burgos nemen we onze lunchpauze..want het is nodig zegt Wim...we gaan een klimmetje doen van 14 %. Dan maar even van de fiets af en  te voet naar boven = ook zwoegen hoor! We rijden dan Burgos binnen doorheen een bos om dan op een heus fietspad te belanden dat ons recht hartje Burgos binnen loodst. Vlak voor de kathedraal drinken we op een pleintje nog een kopje koffie: Magda café solo=bodem koffie, Wim een Americano en ik café con leche. Nog een stempeltje halen bij de kathedraal (selfservice) en dan weer verder. We verlaten Burgos uiteraard via een steil klimmetje en rijden dan verder tot we uiteindelijk in Estépar aankomen. Dit was ooit een levendig dorpje maar door de aanleg van een nieuwe autoweg nu een beetje uitgestorven. We logeren in een hotel waar we seffens aan ons avondmaal beginnen.

Tot een volgende keer.

Marc

Dag 14 tok tok tok...

Als echte Spanjaarden hebben we vanmorgen in een bar ontbeten, en daarna hop de fiets op. De gps loodst ons de stad uit, richting Nájera, voor het eerst volgen we een tijdje de camino van de wandelaars, het begint langs een mooi pad, rond een stuwmeer, door een bosje, over grindpaadjes. Hier lopen en snelwandelen allemaal mensen, die hier wonen denk ik, lijkt wel een gezondheidsrage, is een beetje raar...

Dat caminopaadje was een eerste test voor onze conditie! Afstappen of niet? Ik ben koppig en doe het niet :-)  over dat wandelpaden fietsen was een beetje moeilijk ook, je moest oppassen dat je niet in de weg reed van de wandelaars, en de putten proberen te vermijden.

Net weg van dat paadje, en de weg op roept Wim "pech, pech", kettingkast kapot. Niet zo erg, gewoon eraf gehaald, wie maalt er nu om zo'n klein akkefietje.

Inkopen, brood, tomaat, banaan, in mijn beste Spaans, moet er voor zorgen dat de jongens hun energiepeil niet teveel zakt (haha). Bij Sotes nog even een hellinkje van 10% meegenomen.

Verder naar Najera langs de N 120, dat scheelt een paar klimmetjes denken we, en dat gaat goed. Dus om in Santo Domingo te komen, waar we een kip in een kathedraal willen zien, weer eens een stuk afsnijden en verder langs die N120.

Hier moet gezegd dat ze een A12 aan het aanleggen zijn, waar je met de fiets niet op mag, daar hebben we gisteren ook al rekening mee moeten houden...

Maar volgens de barman waar we koffie dronken was het "possibile" met de fiets over die N120.

Zo konden we sneller kilometers vreten! Helm op, fluoriserend hesje op mijn bagagedrager, en verstand op nul, trappen maar. 

NIET TE DOEN! VERSCHRIKKELIJK vond ik dat, dat komt omdat die A12 daar nog niet af is, al dat vrachtverkeer langs die N120... Kunnen jullie nog volgen? Op 't laatst hebben we zelfs zo'n 750 meter over de snelweg moeten rijden, tot de uitrit naar Sto Domingo.

Gelukkig was er toen de verademing, een rustig stadje, met een kip in een kathedraal! Voor verdere uitleg moet je maar eens googelen, Wim heeft ons het verhaaltje verteld. Weer zo'n hele gouden kapel in deze kerk, wat een rijkdom was dat in die tijd... Waar je de tickets kocht was het obligate toeristenwinkeltje, met hebbedingetjes zoals kippensleutelhangertjes bijvoorbeeld, niet gekocht.

Lekker Spaans brood gegeten, met lekkere Spaanse kaas en nog meer.

Vanavond zijn we dan in Belorado aangekomen, langs een lange rechte weg, niet te veel omhoog of omlaag, zover je kon kijken allemaal landbouw, veel stoppelvelden, ook wel wat tuinbouw, zoals SPAANSE Pepers. Mooi, leuk fietsen, en het ging vooruit.

En na deze dag met heel veel afwisseling zit ik hier op een terrasje, waar Wim en Marc even naar toe zijn weet ik niet, maar ze hebben voor mijn neus een glaasje witte wijn gezet, dus alles is goed.

We overnachten bij een Hollands-Nicaraguaans koppel, super gezellig huis, en hier op het terras stromen de pelgrims toe. Het leven is goed! En hier komt Marc met de tapa's! En er vallen nu dikke druppels, maar we zitten droog.

Dag 13

Amai zenne, dat was vroeg opstaan.  Na een nacht in een dormitorio, waar Magda met haar absoluut gehoor genoten heeft van een atonale symphonie (ik zou dat een kakofonie noemen), al voor 7 uur op want het ontbijt was van half zeven tot half acht. Dus zaten wij al om kwart voor acht op de fiets. Gisteravond met zo'n 20 bedevaartgangers / bedevaarders naar het plaatselijke restaurantje waar het eten inclusief flessen wijn €10 kostte. We zaten aan tafel met een Italiaan (een knappe vent, vond Magda ) drie Duitsers en een Braziliaanse. Vanmorgen vooral bergaf frisjes. In Puente la Reina een mooi oud pelgrimsbruggetje overgegaan. In Villatuerte koffie gedronken, al om kwart over tien. Heel vroeg voor ons. het zat daar vol zwaluwnesten en natuurlijk zwaluwen.Op weg naar Estella . Daar inkopen gedaan voor de lunch met giga-tomaten. De vrouw achter de toonbank kon 5 mensen tegelijk helpen. Na de Pyreneeën blijven de lange en steile hellingen nog steeds komen. Zal wel tot Santiago duren. Na een stevige helling om Estella uit te komen, wat zien wij op een pleintje ? Jawel, een Manneke Pis-beeldje. De Belgen vonden het maar een slap straaltje. Prostaat problemen ? Vandaag 75 km gereden. Het was weer boven de 30 graden met weinig schaduw. Heerlijk. Lunch op een pleintje met veel oude mensjes en veel vliegen in Los Arcos. Nog een koffietje, en naar het toilet in een ander barretje. Heel veel wandelende Santiago-gangers  onderweg gezien. Zelfs als zij naar beneden gaan moeten zij werken, wij doen dan niets, bijna niets. Aangekomen in Logrońo. Ben hier ongeveer 28 jaar geleden ook geweest,maar herken niets. Misschien komt dat herkennen morgen met die kip in de kerk. Zitten nu lekker te eten op een pleintje in de oude stad. Gewoon buiten in een T-shirtje en korte broek. GENIETEN. Wim. 

T - shirtje??? Marcelleke, zoals wij dat noemen....(Magda)

Dag 12 van Roncesvalles via Pamplona tot in Obanos

Om te beginnen een heerlijk ontbijt met o.a. tortilla, hesp, vers fruit enz. Fietsen klaar en beginnen met een afdaling altijd leuk! Maar na een afdaling heb je uiteraard weer een klimmetje, maar het tempo zat er goed in. We passeren enkele kleine dorpjes waar we tientallen, misschien wel honderden pelgrims zagen te voet op weg naar Santiago. Ik denk dat we er nog heel veel gaan zien. 

In het dorpje Erro begint er opnieuw een klim van 3 km tot op een hoogte van 801 meter. Magda en Wim reden wat voor me uit....maar blijkbaar ben ik hen ongemerkt voorbij gereden (ze haalden er geld uit de muur) en zo waar kwam ik eerst boven. Een heerlijk gevoel!!!

Nadien richting Pamplona, Magda nam ons sleeptouw kilometers lang tegen meer dan 20km per uur! Vrouwen het zwakke geslacht....vergeet het maar.

En dan Pamploma...het binnenrijden was heel mooi, mooi zicht op de stad, de kathedraal, twee zwembaden, veel groen...in de stad koffie gedronken, op zoek naar de kathedraal, vele kleine straatjes waar vermoedelijk de beroemde stierenloop plaats heeft, lunch in een park vlakbij de citadel. 

Wat moeite  om de stad uit te geraken...maar Magda en Wim vonden uiteindelijk weer de juiste route.

En dan in volle zon, zonder enige vorm van schaduw, richting Puente La Reina. We stoppen uiteindelijk na 80km in Obanos. Een heel steil klimmetje, zelfs M&W moesten van de fiets, midden in het dorp lag onze refugio. Slaapzaal met zeker wel 40  stapelbedden. Regels van de refugio: 22.00 licht uit, 06.30 tot 07.30 ontbijt, 08.00 iedereen buiten.

Ons avondmaal was een pelgrimsmaal: soort soep waar je doperwten kon indoen in combinatie met pasta, daarna vis met spek of kip met friet-niet te eten-, dessert verse meloen of watermeloen, wijn en water inbegrepen. 

Nog een afsluitertje en snel naar de slaapzaal, je weet wel 22.00u!!!

Marcus'

Dag 11 de 20 km

We zijn er geraakt! In Roncevalles!

Veel valt er over vandaag niet te vertellen. Verstand op nul en trappen maar. Saint Paul Pied de Port ligt op 163 meter. (Tussen haakjes, mijn fiets stond in de chambre d'hôte geparkeerd in de woonkamer tussen een hoop snuisterijen) Je zoekt het juiste trapritme, ademhaling regelen, de goeie versnelling. Dat is meestal de allerkleinste... Geen enkele keer kan je je benen eens ontspannen, want nooit gaat het naar beneden. Een keer of 3 gestopt om eens flink te drinken, het deed me erg denken aan de 20 km van Brussel... Op automatische piloot, niet vooruit of achteruit kijken.

Om 12.19 u kom ik boven op de Alto Ibañeta, na 27 km, op 1057 meter hoogte, er hangt een wolk, geen mooi uitzicht, een minuutje of 5 later is Wim er ook, samen met een Nederlands koppel uit Deurne (ned) dat ongeveer samen met ons fietst.

Met Marc hebben we telefonisch wat contact gehouden om hem aan te moedigen. Maar daarboven op die kale berg was het wel koud, zelfs met een warme broek en 2 truien, dus na een boterhammetje zijn wij alvast afgedaald naar Roncevalles, om al een slaapplaats voor de nacht te reserveren, en natuurlijk een koffietje drinken. 

't Is een beetje raar, de Pyreneeën,waar ik zo veel heb gewandeld, en nu ben ik hier met de fiets.

We zitten hier  op een terrasje, Marc in de douche, 't is een mooie namiddag, genieten van het zonnetje, het uitzicht aan de overkant. een weide met paarden, en de paarden hier hebben een koeienbel.

Tot de volgende!

Magda

Dag 10

Vanmorgen, het is zondag denk ik, na een uitgebreid ontbijt, de refugio keurig opgeruimd en wij weer op weg. Eerst de sleutel naar de epicerie brengen, een presentje afgeven bij die vriendelijke vrouw van gisteren. Onmiddellijk flink en lang klimmen, maar we hadden al het vermoeden dat het zo de hele dag zou zijn. En dat klopte. In Sorde  l'Abbaye een mozaiek bewonderd dat in de Middeleeuwen als vloerbedekking heeft gediend. prachtig.Soms zien we in de verte de contouren van de kanjers van de Pyreneeën. En wij nog zwoegen op een 9% klim van slechts 4 kilometer, morgen wordt het 20 km lang klimmen.Voor de kaartmeekijkers, Peyrehorade, Caresse (waar we kiezen voor de St. Jean Pied de Port variant), Labastide, St. Palais. Lunch in Aïcirits, zoals gewoonlijk op een bankje met stokbrood, komkommer, tomaatjes, worst en ham uit blik. Genieten !!!! De namen van de stadjes zijn vaak ook niet meer echt Frans maar Baskisch. Om 17.00 uur in Saint Jean Pied de Port. Wat een geweldige drukte na de rust van het fietsen op het platteland. Gelukkig vanmorgen gebeld voor een kamer. We slapen weer met drie op een kamer. dat wordt weer SBS !!! Mevrouw komt al naar ons toe in een overvol straatje binnen de Citadel. Een heel oud huis dat ruikt naar boenwas. We hebben "maar" 75 km gereden, maar soms het omawieltje nodig om op mijn gemak boven te komen.  Hier in de stad de Porte des Pélérins bewonderd.  Planning voor morgen is om zo'n 40 km te rijden naar Erro in Spanje. De route gaat dan tot boven de 1050 meter. Jammie !! Hee, behalve Martine heeft nog niemand uit Nederland gereageerd. Leest niemand onze blog ?

Wim